هتروتوپیا

900000



 

تصاویر متحرک و ثابت من غالباً ادراک آشنای ما از جهان، که از طریق فضا، رنگ و نور حاصل شده است را به چالش می‌کشد و می‌توان به آنها همچون تصویری میان جهانی که در آن هستیم و شکلی خیالی و سوررئال‌تر از آن، نگریست. من آگاهانه و عمداً رنگ را دستکاری می‌کنم و نیز در برخی از عکس‌ها از فاکتور شانس بهره می‌گیرم و بدین روش پرسش‌هایی پیرامون رابطه‌ی میان بازنمایی و واقعیت مطرح می‌سازم.

در یک دهه‌ی گذشته مشغول بررسیِ مفهوم فضا (نه صرفاً به عنوان یک مکان جغرافیایی یا عینی) و رابطه‌مان با محیط بوده‌ام‌ ـ مطالعه‌ای در مورد امر طبیعی و امر مصنوعی. تصاویر این مجموعه در باغ‌های عمومی و خصوصی مختلفی در ایالات متحده و اروپا عکاسی شده‌اند. اعوجاج‌ها، سوپرایمپوزها و رنگ‌ها، پیامد دستکاری دیجیتالی نیستند، آنها با استفاده از سطوح بازتابی، با دوربین ثبت شده‌اند. در واقع از محیط هم به عنوان استودیوِ فضای باز استفاده می‌کنم و هم موضوع اصلی. رنگ‌ها به خلق نگاهی تشدید‌شده یا واقعیتی دگرگون شده، کمک می‌کنند. آنها به مانند ابزاری برای ترجمان جهانی در حال گذار عمل می‌کنند؛ جهانی معلق میان تصوری وهم‌انگیز از طبیعت و یک جهان پساطبیعیِ مصنوعی و زهرآگین.  

این پروژه تا حدودی ملهم از جیمز گراهام بالارد، نویسنده انگلیسی، خصوصاً رمان فانتزی‌اشThe Unlimited Dream Company که وقتی پروژه را شروع کردم در حال خواندش بودم، هست. عنوان پروژه برگرفته از مقاله‌ی فیلسوف فرانسوی، میشل فوکو، تحت عنوان Des Especes Autres است. او در این مقاله از واژه‌ی «هتروتوپیا» برای توصیفِ «فضاهای دیگربودگی» که «‌نه اینجا هستند و نه آنجا» استفاده می‌کند مانند لحظه‌ای که فرد خودش را در آینه می‌بیند. افزون بر این، فوکو با‌غ‌ها را همچون هتروتوپیا،  به شکلی که حقیقتاً بازنمایاننده‌ی فضاهایی متناقض و مبهم‌اند، توصیف می‌کند؛ جایی که طبیعت و تصنع، در آنچه که می‌توان همچون فرمی از یک آرمانشهر به حساب آید، با هم برخورد می‌کنند.

‌توضیحات:

این مطلب ترجمه‌ی استیتمنت پروژه‌ی «هتروتوپیا» است.  Karine Laval عکاس این مجموعه است. 

منبع مطلب: landscapestories.net 

هیچ نظری برای این مطلب وارد نشده است!